السيد موسى الشبيري الزنجاني
758
كتاب النكاح ( فارسى )
اهم است ، چنانچه ضرورت اقتضاء كند ، مقام شهادت است ولى چون در نصوص وارد شده ، اختصاصاً ذكر كردهاند ، در چنين مواردى قاعده اين است كه ابتدا يك ضابطهء كلى را بيان كنند و مصاديق و مواردش را ذكر نمايند و مواردى هم كه در نصوص نيست با تعابيرى چون « و نحوه » عبور كنند . خلاصه ، در مقابل اهم و مهم يا ضرورت ذكر كردن ، چندان مناسب نيست كه در وسائل به صورت سه روايت نقل شده است . 3 ) دليل مسأله : دليل اين مطلب دو روايت در مسأله است . روايت اول : شيخ باسناده عن احمد بن محمد عن اخيه جعفر بن عيسى عن ابن يقطين عن ابى الحسن الاول عليه السلام . در نسخ مختلفى از تهذيب مثل نسخهاى كه با نسخهء شهيد ثانى مقابله شده ، و نسخ متعارف تهذيب ، سند به همين صورتى است كه نقل شد ، ولى در بعضى از نسخ سند چنين است : « عن اخيه جعفر بن محمد بن عيسى » صاحب وسائل آن را از يك نسخه نقل مىكند ، استبصار هم مطابق همين نسخه است ، ولى هر دو نسخه اشتباه است ، نسخهء صحيح همان است كه نقل شد ، هر چند در نسخهء كافى نيز خطايى وجود دارد . در كافى مىنويسد : « محمد بن يحيى عن محمد بن احمد عن محمد بن عيسى عن اخيه جعفر بن عيسى عن ابن يقطين » . محمد بن يحيى ، محمد بن يحيى عطار است و ثقه مىباشد ، محمد بن احمد نيز محمد بن احمد بن يحيى صاحب نوادر الحكمة است كه ثقه مىباشد ، محمد بن عيسى نيز محمد بن عيسى يقطينى است كه طبق تحقيق ثقه است ، برادرش جعفر بن عيسى نيز ثقه است . در كافى نسخهء ما « عن اخيه جعفر بن عيسى بن يقطين » دارد كه اشتباه است و بايد « عن ابن يقطين » باشد ، چون جعفر بن عيسى ، ابن عبيد است و ابن يقطين نيست . تهذيبين موافق با آن نسخهاى از كافى است كه وسائل از